De omvang en het aandeel van flexibele vormen van werknemerschap zijn in de laatste vijftien jaar licht toegenomen. Dat is met name toe te schrijven aan de stijging van het aantal tijdelijke contracten met uitzicht op een vast contract. Daarnaast lijkt de jaarlijkse doorstroom naar vast werk vanuit alle verschillende vormen van flexwerk de laatste jaren te zijn gedaald van ruim 30 procent in 2001 naar 23 procent van 2009 op 2010. Deze daling was al substantieel voordat de crisis uitbrak in 2008. Oorzaken voor deze daling kunnen worden gezocht in een veranderd werkgeversgedrag en institutionele veranderingen. Het lijkt erop dat door de invoering van de Flexwet het gebruik van tijdelijke contracten als verlengde proeftijd verder geïnstitutionaliseerd is, met als gevolg dat werkgevers het aanbieden van een vast contract langer zijn gaan uitstellen. De grootste kans om door te stromen hebben werknemers met vaste contracten met flexibele uren, de kleinste hebben oproepkrachten en werknemers met korte tijdelijke contracten zonder uitzicht op een vaste aanstelling. Verder blijkt dat uitzendwerk en langdurige tijdelijke contracten betere perspectieven bieden op vast werk dan werken als oproepkracht of op basis van kortdurende tijdelijke contracten. Dit geldt ook wanneer er gecorrigeerd wordt voor persoonskenmerken. Bron: artikel; bewerking RWI