Deeltijd huishoudelijk personeel bestaat voor ten minste 95 procent uit vrouwen. Deze vrouwen hebben nooit een deugdelijke rechtsbescherming gehad. Ze hebben minder ontslagbescherming, slechts gedurende zes weken recht op loondoorbetaling bij ziekte, minder recht op informatie en zijn niet verplicht verzekerd voor de werknemersverzekeringen. Is het anno 2010 nog gerechtvaardigd dat voor deze specifieke vorm van vrouwenarbeid slechts marginale sociale bescherming bestaat? Dit is de hoofdvraag van deze studie. Het onderzoek heeft geresulteerd in een uitgebreid naslagwerk over de rechtspositie van deeltijd huishoudelijk personeel. Het nationale en internationale juridische kader wordt geschetst. Naast de rechtspositie van de huishoudelijke hulp, de werkster en kinderoppas wordt ook de positie van bijzondere groepen zoals alfahulpen, PGB-zorgverleners, topnanny’s, au pairs en migrant domestic workers besproken. De auteurs nemen het politieke en maatschappelijke debat over de toekomst van de markt van persoonlijke dienstverlening kritisch onder de loep. Ze pleiten voor een normalisering en daarmee voor een volwaardige rechtspositie van deeltijd huishoudelijk personeel. Bron: boek; bewerking RWI