Wat is nodig om er voor te zorgen dat ook lager geschoolde mensen – bijna een derde van alle volwassenen – zich blijven ontwikkelen en mee kunnen in de huidige samenleving? Hoe kunnen de belangrijkste partijen – werkgevers, gemeenten, UWV en rijk – hiervoor de randvoorwaarden scheppen, zodat de lagergeschoolde mensen de kansen kunnen pakken? En wat kan de provincie Noord-Brabant hierin betekenen? Alles wijst erop dat een investering in leren loont, ook voor laaggeschoolde volwassenen. Maar de huidige scholingsmarkt biedt laaggeschoolden onvoldoende kansen. Zijzelf investeren weinig in scholing en ook hun werkgever of uitkeringsinstantie hecht hier weinig belang aan. Werkgevers en uitkeringsinstanties ondernemen weinig acties om laaggeschoolde mensen te stimuleren om meer te gaan leren. En de rijksoverheid neemt overwegend generieke maatregelen; die zijn niet effectief om juist de laaggeschoolde volwassenen meer te laten leren. Het scholingsaanbod voor laaggeschoolde volwassenen is onoverzichtelijk. De laaggeschoolde zelf, maar ook de instanties/werkgevers hebben vaak weinig zicht op het aanbod. In dit gat wordt gepoogd te voorzien door verschillende typen ‘scholingsmakelaars’, zoals de leerwerkloketten. De scholing voor volwassenen wordt vooral door particuliere scholingsinstituten aangeboden, maar onduidelijk is of dit aanbod is toegesneden op de leerkenmerken van de laagopgeleiden onder hen. De gemeenten voorzien momenteel nog wel in een educatie-aanbod voor laaggeschoolde volwassenen, maar dit is beperkt en staat ook nog onder druk. Er is een algemeen toegankelijk multimediaal scholingsaanbod voor volwassenen (TV, e-learning), maar dit heeft een zeer bescheiden schaal. De huidige scholingsmarkt werkt voor laaggeschoolde volwassenen niet. De vraag naar scholing is te laag en het aanbod is onoverzichtelijk. Als de markt niet werkt, is het aan de overheid om – in samenwerking met sociale partners, marktpartijen en maatschappelijke organisaties – om in actie te komen. Bron: rapport; bewerking RWI
Naar het rapport